Hier kunnen kinderen, kunstenaars en organisaties die met kinderen werken terecht met creatieve uitingen en activiteiten.
Archief gastcolumn
 
Twijgjesdame
Zoë struint tussen de struiken op zoek naar bruikbaar materiaal. Takjes, steentjes, schelpen… Hoe daar tussen de struiken een druivenrank terecht is gekomen weet ik niet; ze komt er mee aan. Minstens twee meter lang met hier en daar een verdroogd trosje druiven.
Twee handen heeft ze nodig voor de snoeischaar; zo is in de eigen hand knippen onmogelijk. Het knippen van de tak gaat niet gemakkelijk. Ik mag niet echt helpen: ’Zelf doen!’.  
‘Wat ga je met de takjes doen?’, vraag ik. Ze noemt de naam van de directrice. Ik kijk verbaast. Zoë is geen vriendje van de directrice en andersom ook niet. ‘Wat ga je voor haar maken?’, vraag ik. ‘Ik ga niets  voor haar maken’, zegt Zoë,  ‘Ik ga haar namaken’. 
Zoë is lekker bezig en als zij mij roept zie ik op de tegels haar werk.
‘Vertel!’ En Zoë doet wat ze geleerd heeft; ze wijst aan en vertelt… een mevrouw van takken en dit zijn de benen, de armen, de buik en net zulke haren als …
Mijn glimlach spreekt boekdelen en ik vat samen met een knipoog: een prachtig takkenwijf!
’s Middags word ik even door de moeder van Zoë apart genomen; ‘…liever ‘twijgjesdame’  meester …’.
20-03-2018
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Zelfvertrouwen

Ik kan het niet
Ik kan het niet
Ik kan dat niet zo mooi
Dat met die kwasten wordt bij mij
Al snel een kliederzooi

Het oog te groot
Het oor te klein
Ik vind dit niet zo fijn
Ik wou dat ik in tekenen
Een superster kon zijn

Maar wacht eens,
als ik deze stip
Nou ietsje groter maak
Een beetje blauw, hee kijk een meer
Dit wil ik nog een keer!

Nicoline van Slingerlandt
16-02-2018
artiefarty.nl
facebook.com/artiefartypage
 
Voor mama
Clara heeft de grote emmer met behangerslijm bij de verftafel gezet. Ze pakt een stuk hardboard. Oude platen die ik in stukken gezaagd heb; om te beschilderen.
Ik sta op een afstandje te kijken zonder te kijken.
Clara pakt handen vol behangerslijm  en smeert de smurrie met twee handen over de plank. Ze pakt de verf en kwakt grote klodders op de lijm en begint met een vinger de verf voorzichtig te smeren…
Andere kinderen vragen mijn aandacht.
Ineens hoor ik zacht gehuil. Clara. ‘Toch geen vergeten draadnagels’ schiet er door me heen en zie tijdens die gedachte al dat er iets anders aan de hand is. Clara staat daar met een druipend werkstuk in haar handen te huilen… lief te huilen met echte tranen…
Ik loop naar haar toe, ga op mijn hurken zitten en kijk haar aan. Het duurt even voor ze haar ogen losrukt van het werk in haar handen. We kijken elkaar aan. ‘ Zo mooi’ , zegt ze zacht, ‘voor mama...’
Ik schiet vol. Zo’n gezicht boven een veel te groot schort met in haar handen een stuk hout dat even groot is als dat hoofd, ook even nat.
03-02-2018
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Reflecteren
De tas staat de hele dag al bij mijn tafel. De Hamza’s zijn al wezen kijken en voelen; er is een gluurgaatje in het papier gemaakt. Ze zijn de zo nieuwsgierig als ze groot zijn.
We zitten met een groepje van acht. Acht liefhebbers die hun werk hebben gestaakt om er bij te zijn als het kunstwerk uit het inpakpapier gehaald wordt.
De spelregels zijn bekend; met de monden dicht kijken; net zolang tot iedereen uitgekeken is.
Het beeldje oppakken mag; het beeldje draaien mag; het beeldje omhoog houden mag, het beeldje … alles mag als het beeldje maar met liefde behandeld wordt. Dat ‘met liefde’ is ontroerend om te zien.
Dan luisteren naar elkaar… om de beurt vertellen en aanwijzen…
Tulay: ‘…dit is een kunsttafel,.. twee poten en op de tafel spullen…’.
Charlotte: ‘… het is een bord in het bos waar je bent of zo…’.
Manon:’… de tafel van drie…’.
Hamza: ’… een soldaat met een kapot been…’ , ‘… hier de ogen, de neus, de mond  …’ (Hij wijst de zijkant van het tafelblad aan) ‘… de benen en de voeten…’.
We zijn stil en kijken. En dan. Ineens staan we op een rij en staan als de soldaat met een gewond been.
08-01-2018
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Haarkunst
‘Mijn haren hebben gehuild’ ,  zegt Hamza.
Ik zie een kort geknipt en in patronen geschoren koppie.
Hamza is duidelijk bij de kapper geweest.
‘Jouw haren hebben gehuild?’, vraag ik en trek een gezicht dat vraagt zonder vragen te stellen.
‘Ja’, zegt Hamza.
Daar blijft het bij. Hij kijkt me aan. Ik kijk stil terug.
‘Deed het pijn’, vraagt Isabella en strijkt met haar vinger voorzichtig over een van de gefreesde haarlijnen.
‘Ja’, zegt Hamza.
Daar blijft het bij. Hij kijkt Isabella aan. Ze kijkt duidelijk onder de indruk terug.
‘Mijn haren hebben gehuild’, zegt Hamza nog een keer.
‘Hoe weet je dat?’, vraagt Mark.
Hamza zegt: ‘Mijn hele hoofd was nat van de tranen’.
We kijken stil naar het kapsel.
We kijken met ongeloof in onze ogen naar Hamza…. ‘De kapper moest een zakdoek pakken om de tranen weg te vegen’, zegt Hamza.
‘Haren voelen niets’, zegt Roselie. Hamza zegt: ‘Ze waren bang’.
‘Jij hebt gehuild’, roept Maritza. Hamza kijkt vol minachting: ‘Nee, Mijn haren hebben gehuild’ 
Ik geef een aai door het haar van Hamza… het is zo strak geknipt dat het gewoon blijft zitten zoals het hoort.
12-12-2017
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Hoe bedenk je het?
Ciska staat voor me.
We zijn aan het opruimen. Het lokaal is een puinhoop na een circuit van waterproefjes. Als je niet weet dat we aan het opruimen zijn zie je het oefenen van een waterballet.
Ciska staat voor me met een emmer in haar hand.
Ik sta de leerlingen te dirigeren: ja prima, naar de kleuters…. even goed wringen, laat je spierballen werken!... In het keukenkastje … pak de trekker maar, is goed… wil jij? …
Ciska staat voor me met een emmer in haar hand en kijkt me met grote onschuldige ogen aan. Ze vraagt  met de vrije hand wijzend naar de emmer waar het heen moet?
Ik kijk met een half oog, zeg op een licht geïrriteerde toon: ‘Lieverd, gooi leeg en zet weg…’. Ciska kijkt me aan en gooit de inhoud van de emmer  richting mij. In een reflex spring ik weg en roep of ze gek is…
Ik sta er beteuterd bij, een gelach stijgt op, alsof iedereen wist wat er ging gebeuren, behalve ik. Ciska gooide een lege emmer leeg. Ik sprong voor niets weg. De pretogen van Ciska zijn als zonnetjes.
Ciska kent de grens. Had ik een nat pak geaccepteerd? Binnen de grens van het aanvaarbare verzint ze een pracht van een stunt. Ze weet ook op het juiste moment toe te slaan. Creatief meisje.
12-09-2017
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Opening VerzamelDingen in Het Nieuwe Instituut
Het was feest in Het Nieuwe Instituut in Rotterdam. Naast de nieuwe tentoonstellingen opende ook het familieprogramma VerzamelDingen (6+). Enthousiaste kinderen doken direct de tentoonstelling in.
Voor de kleinste bezoekers zijn de gastvrouwen in rode pakjes maar spannend. Met grote ogen volgt Lef (2 jaar) hun bewegingen. Bij binnenkomst krijgen kinderen een ring met daaraan de eerste opdracht uit de tentoonstellingsroute en een sleutelhanger. De hangers zijn afkomstig uit een grote verzameling sleutelhangers en worden op deze manier ‘ontzameld’.
Tien minuten nadat de zaal is geopend staat Phileine (10 jaar) met een volle bos opdrachtkaarten bij de ingang: “Klaar! Ik heb alle kaarten al verzameld. Nu alleen nog de opdrachten…” Op het maakdek worden ondertussen volop vliegtuigjes gevouwen in afwachting van het toernooi later op de avond. Welk vliegtuig landt in de bull's eye en welk maakt de mooiste vlucht? De beste vliegtuigjes worden toegevoegd aan de verzameling van Het Nieuwe Instituut en de winnaars gaan naar huis met een medaille.
De speciale verzamelplaats in de tentoonstelling verandert de hele avond. Van Sterre (8) moeten de borstels bij elkaar, maar Mees (6) vindt dat de bruine borstel beter bij de rest van de bruine voorwerpen kan. Wat leggen we nu waar neer?
Naast de verzameltocht in Finders Keepers en Save Flight zijn er elke zondagmiddag kinderworkshops bij Het Nieuwe Instituut. In deze workshops ga je aan de slag met het thema verzamelen; van Straatjutten tot Souvenirfabriek.
Marjolein Roozen
hetnieuweinstituut.nl
Foto: Fred Ernst Foto: Fred Ernst
 
Behangerslijm
‘Meester’, zegt Dewi, ‘Ik ga niets doen; ik ga op het gras liggen in de zon’.
Dewi kijkt me met prachtige glanzende bruine ogen heerlijk brutaal aan. Ik hoor eigenlijk niet wat ze zegt, ik zie aan haar lichaamshouding de woorden. Ik ben duidelijk voorspelbaar, ze juicht als ik zeg ‘Wat let je?’ Dewi weet dat ik ruimte geef.
Dewi ligt op het gras. Ze houdt het minder dan 5 minuten vol. Alleen en niks doen op het gras is ook niet leuk. Ze komt weer naar me toe en vraagt of haar vriendinnen ook naar buiten mogen. Ik zeg in het Russisch als een volleerd lid van het Politbureau ‘nee’ (klinkt als ‘njet’). Zo grappig dat kinderen haarfijn aanvoelen wanneer er wel dan geen ruimte is en dat terwijl ze nog nooit van een politbureau gehoord hebben.
Ik vraag Dewi of ze buiten op het gras iets voor me wil uitzoeken… Ik vertel dat ‘haar op het gras willen zitten’ me deed beseffen dat op gras zitten prettiger is dan op tegels en ik refereer aan onze ‘op de tegels-schilderles’.
We schilderen vaak op de tegels buiten… laatst schilderden we nog wat we het liefste zouden zijn of zouden willen doen met onszelf in het middelpunt van het kunstwerk. Mathieu schilderde vleugels en tussen de vleugels ging hij uiteindelijk op de grond liggen; vanaf het dak werden dan foto’s gemaakt. Karn schilderde een luchtballon, de tweeling een piano…
Mijn vraag: Dewi kun jij uitvogelen of we ook op het gras kunnen schilderen? Als dat kan is dat veel fijner voor onze knieën.
Dewi pakt kwasten, verf en water. Ik zie haar spriet voor spriet met een penseel hopeloos worden. Ik gooi een brede kwast door het open raam het grasveld op… Dewi gaat slepen met water en maakt de verf dunner; dikke verf werkt niet, dunne blijkt ook niet te werken… Ik volg haar pogingen vanuit mijn ooghoeken.
Ineens staat ze weer voor me: ‘Jij smeert behangerslijm in je haar, je eet behangerslijm op, je zegt dat je geen ruzie met Helmy krijgt als jouw broek weer onder zit … mag ik met behangerslijm proberen?’ De vraag stellen is hem beantwoorden… Dewi ontdekt drie kwart behangerslijm en een kwart verf … dan lukt het; je hebt wel veel nodig. :-)
21-05-2017
Ino de Groot
inodegroot.nl
marnixacademie.nl
 
 
Cultuureducatie biedt tegenwicht
We leven in een wereld van eindeloze informatiestromen en communicatie. Ik mocht op de middelbare school één uur per dag via de inbel-verbinding online. Het was superbelangrijk wat je klasgenoot in haar MSN-naam had staan en hoeveel krabbels je had op Hyves. Nu werk ik als marketeer voor educatie bij Het Nieuwe Instituut. Social media hebben ondertussen een grote plaats gekregen in de wereld van kinderen en jongeren. De creativiteit en kunde waarmee zij content maken in apps als Instagram, Snapchat en musical.ly verrast me keer op keer. Maar ik zie hiervan ook de keerzijde. Mobiele telefoons zijn altijd aanwezig, er ligt druk op de juiste pose, uitdrukking, filter en hashtag en een misstap wordt snoeihard afgerekend. 
Cultuureducatie kan in deze wereld een belangrijk tegenwicht bieden. De interactie met kunst en cultuur leerde mij dat je inhoud en gevoel op de meest uiteenlopende manieren kan presenteren. Bij Het Nieuwe Instituut worden digitale media ingezet als middel om kinderen en jongeren design en architectuur te laten ontdekken. Apps ondersteunen vaak onze workshops doordat ze uiteenlopende maak- en programmeer functies hebben. Vormen hoeven hierbij niet altijd perfect of zelfs mooi te zijn. Door cultuur zó te beleven en er met een goed educatie-programma actief mee aan de slag te gaan, ontdekken kinderen en jongeren nieuwe kaders. Ze zien dat de afwijking vaak júist het beste werkt en mag worden gevierd.
Marjolein Roozen
hetnieuweinstituut.nl
 
 
 
 
Altijd goed
Lotte is aan het werk, heel druk aan het werk. Ze schildert en schildert en schildert… ze gaat maar door. Ze is niet te stoppen. ‘Kijk’, zegt ze tegen niemand in het bijzonder, ‘ik teken ik, ik ben Lotte’; ‘Mijn haren en mijn bloemetjestrui en mijn laarzen.  En ik lach’.  ‘En nu ga ik huilen want ik ben gevallen’ en ‘nu lik ik een lolly … heb ik van mama gehad omdat ik huilde’.
Lotte schildert verder en vertelt wat ze doet, wat ze beleeft, wat ze denkt. Kleuters praten vaak tegen zichzelf en verwoorden wat ze aan het doen zijn. Heel vaak hoor ik mezelf terug.
‘Fout Lotte’, zegt Lotte, ‘Opnieuw en beter jou best doen… ‘. Lotte hapert even en vervolgt; ‘Nee Lotte, het is wel goed. Lotte je doet het altijd goed’. Lotte lacht en begint opnieuw. Ik kan alleen maar genieten als ze zo bezig is.
Kinderen doen het nooit fout. Zeker niet als ze aan het schilderen of tekenen zijn. Alles wat ze maken is oké. Het ene werk is beter getroffen dan het ander, het ene werk spreekt me meer aan, maar toch.  Het gaat niet om wat ik mooi vind, het gaat over het kind.
Een kind tekent en schildert dat wat zich afspeelt in de eigen wereld; het kind toont het eigen denken, het eigen voelen en toont ervaringen. Dat kan nooit fout zijn. Het kind toont zichzelf op het niveau dat ze beheerst en dat is natuurlijk goed.  
Ik mag dan wel naar het kind toe zeggen; ‘je doet het altijd goed’, de tekening of schildering toont mij, als leerkracht die het kind iets wil leren – daarvoor ben ik meester geworden - het startpunt om verder te gaan.
Met Lotte ga ik het straks hebben over ogen, over iris en pupil ….  of ik heb het met haar over allerlei soorten bloemen, …. of over rokjes, broeken, blouses, …of  over vlechten in het haar  of punkhaar… of over waarom ze laarzen aan heeft…  er zijn zoveel mogelijkheden  … dat maakt het vak ook zo leuk (en moeilijk).
02-01-2017
Ino de Groot
Kunstmeester

inodegroot.nl

marnixacademie.nl
 
 
Ino schrijft naar aanleiding van onderstaande video:
Hoe motiveren Ino en Ellen van de Marnix Academie de kinderen  op de basisschool?

Docenten beeldende vorming  Ino de Groot en Ellen Nillezen geven les aan studenten die leerkracht willen worden in het basisonderwijs. Ino schrijft: Rond minuut 12 weet je waarom mijn studenten mij gek vinden… en waarom ze zeggen dat ik ze aanzet tot leren.
In alles wat ik overdraag….plezier is de basis van leren!
Misschien vind je het leuk om te zien hoe ik les geef …
Les over creativiteit…. filmpje van ca. 15 minuten (door een student opgenomen)…klein deel van het college… integraal, onbewerkt.
Het college gaat over creatieve vaardigheden; vaardigheden als ‘flexibel associeren’, ‘uitstel van oordeel’, ‘denken in mogelijkheden’, ‘creatief waarnemen’…. ik bespreek ze en kom op ‘ruimte’. Ruimte is een van de noodzakelijke voorwaarden om te kunnen leren, om creatief te kunnen denken…. ruimte heb je nodig… ruimte in jouw eigen hoofd en ruimte in de omgeving…
De vragen zijn: Hoeveel ruimte neem jij? Hoeveel ruimte krijg je? Hoeveel ruimte weet je te organiseren? (Bij jezelf en bij de ander) Onderzoek dus de beschikbaarheid van ruimte…en maak ruimte…
13-12-2016
Ino de Groot
Kunstmeester

inodegroot.nl

marnixacademie.nl
 
 
Kunst kijken
Als volwassene bedenken wat kinderen wel of niet leuk vinden is super moeilijk, maar ook superleuk. Ik doe dat dus, elke dag, bij de Kunsthal in Rotterdam. Want in de Kunsthal is er altijd wel iets voor kinderen te doen. En het is moeilijk omdat kinderen van échte dingen houden, je kunt niet zomaar een snel verzinsel maken. Ze houden ook niet van te veel moeilijke dingen en ze houden ook weer niet van té simpel. Ze houden best van lezen, maar niet te veel, en dan wel over iets leuks. En ze willen graag overal aan zitten. Met hun vingers. Dingen uit elkaar halen, in elkaar zetten, en misschien daarna nog een keer uit elkaar halen. En in een museum mag je eigenlijk nergens aan zitten. Gelukkig mag dat op sommige plekken in de Kunsthal júist wel.
Het allerleukste van mijn werk is dan ook om rond te lopen door onze tentoonstellingen en het gebouw. Dan zie ik kinderen die –op de grond liggend- met hun kijkwijzer en een potloodje alle vragen beantwoorden die ik heb verzonnen over kunst. En ik loop dan ook langs het KunsthalLAB. Op die plek kunnen kinderen samen met hun ouders aan de slag om zelf werk te maken, te tekenen, schilderen, een installatie te maken of -zoals nu bij de tentoonstelling over design uit Afrika- zelf hele bijzondere brillen (C-stunners) samenstellen van oude apparaten en rare dingen uit vreemde winkels.
Die brillen zijn een groot succes. Ik zie áltijd kinderen zitten in het LAB die met brillen in de weer zijn. Alle kinderen én hun vaders en moeders komen brillen maken. Het was een eenvoudig idee. Niet te moeilijk, maar ook niet te simpel. Je hoeft er niks voor te lezen als je dat niet wilt en je mag met je vingers óveral aan zitten. En je werkt precies zoals de kunstenaar Cyrus Kabiru het doet. Het blijkt fantastisch te zijn. Door een bril kun je namelijk naar de wereld om je heen kijken zoals jij dat zelf wilt. En met een bril ziet de wereld ook jou zoals jij gezien wilt worden! Als ik bij het KunsthalLAB ben probeer ik altijd even de brillen die gemaakt zijn door kinderen. Want er zitten héle mooie tussen. En ja… je kan daarna met je eigen bril de tentoonstellingen in om alle kunst, foto’s design en meer te bekijken door jóuw bril. Misschien zie je dan nóg meer.
De bijzondere brillen van Cyrus Kabiru zijn te zien in de Kunsthal. Ze heten C-stunners en je kan er een paar zien in onderstaand filmpje:
30-11-2016
Johan Gielen, hoofd educatie & publiek Kunsthal Rotterdam
 
Xia
‘De poorten van Reijmerstok’ was gezellig druk. Heel veel kunstenaars toonden hun werk op binnenplaatsen achter poorten van oude boerderijen, poorten die normaal gesproken dicht blijven. Monumentendag tijdens de kunstmanifestatie.
Er was een route uitgezet, de hoofdstraat, een klein binnenstraatje en dan een prachtige wandeling langs hopvelden en fruitbomen naar een grote fruitloods die nu ingericht was als galerie. Buiten die loods stond Xia naast haar oma met een eigen tafel vol kunst door haar gemaakt en een potje waar je in kon doneren voor een goed doel ergens in Azië.
Ik sprak haar over haar beeldjes, we lachten, maakten gekheid, kletsten en ze vertelde.
Ik luisterde en vroeg op basis van wat ik hoorde verder. Kinderen vertellen graag over hun eigen werk, vertellen graag hun verhaal.
Ik vroeg specifiek naar één van haar beeldjes. Ze vertelde hoe ze vier jaar geleden giraffes maakte, maar toen nog niet wist hoe je dunne lange poten moest kleien en welke oplossingen ze nodig had. Nu is ze ouder en wijzer, nu weet ze hoe het moet.
Xia vond het goed dat ik filmde; ik zag dat ze verlegen werd, ik beloofde alleen haar handen en het beeldje te filmen. Dat was fijn. Een filmpje van ruim 1 minuut.
Als we kinderen nu eens aan het woord laten en hun verhaal laten doen. Als wij, volwassenen, ouders en leerkrachten, gewoon vanuit oprechte nieuwsgierigheid vragen, wat zouden wij dan veel van elkaar kunnen leren. Want realiseer jij je als ouder en leerkracht hoe vaak en snel wij zonder te vragen oordelen?
02-08-2016
Ino de Groot
Kunstmeester

inodegroot.nl
poortenvanreijmerstok.nl
 
Al een paar maanden ben ik met kinderen van verschillende scholen tekeningen aan het maken geïnspireerd door de indrukwekkende schilderijen van Schotse kunstenaar Peter Doig.
Doig is een van de meest beroemde schilders van deze tijd, wat mij betreft de beste hedendaagse schilder. Hij is niet alleen beroemd, maar hij is ook de duurst betaalde schilder van onze tijd. Hij verkocht een schilderij voor maar liefst 5 miljoen Engelse ponden.  Wel een beetje overdreven misschien, maar erkenning dat verdient hij zeker wel.
Ik heb mijn leerlingen de prachtige schilderijen van hem laten zien. In een bepaalde periode maakte hij vooral werelden die je steeds door bomen en bossen en takken kon begluren. En dat was tevens de opdracht voor de kinderen: maak je eigen bewoonde wereld. Dat kan bijvoorbeeld een stad of dorp zijn, een camping of boerderij. Sommigen bedachten ook andere dingen zoals een boot of een hotel. En toen kwam de belangrijke vraag aan de kinderen. Durf jij over je mooie tekening heen te schilderen met pikzwarte inkt? Ik gaf de tip. Maak maar bossen en takken en bomen. Zodoende is het net alsof de toeschouwer naar jouw wereld door de bossen heen gluurt. Je ziet niet direct wat je voor een bewoonde wereld hebt getekend, je moet eerst heel goed kijken. (Het gaat eigenlijk over gelaagdheid, iets wat Peter Doig heel goed doet.) Alle kinderen durfden met een dikke penseel over de tekening heen te schilderen. Slechts een enkeling vond het zonde van zijn of haar tekening. De meeste kinderen vonden het een verrijking van hun werk. En de resultaten mogen er zijn. Kijk maar eens!
Voor ons was het een feest om naar Peter Doig te werken.
24-04-2016
Bo de Jong

bodejong.nl
Almost grown, 2000 - Peter Doig  
   
 
Als je niet weet waar je kijken moet…
Ilse heeft zo’n mooi werk gemaakt. Ik ben super trots op haar. Haar ogen glimmen. ‘Een giraffe, meester’ en ze wijst aan en straalt.
Ilse scheurt en legt papiersnippers op een groot stuk papier. Ze schuift, legt opnieuw en met een keiharde ‘ Ja’  begint het plakken. Zij geniet en ik geniet van het genieten.
Er is een ouderavond. Ook de ouders van Ilse komen. Ik ben enthousiast over Ilse, ze doet het zo goed en dat vertel ik. Ik laat het werk van Ilse zien. Dus ook haar plakwerk.
Ik zie de teleurstelling in de ogen van de ouders. Hoe kun jij hier zo enthousiast over zijn, hoor ik de ouders zeggen. Het is echt niets. Ik weet mijn mond te houden en leg niets uit, vertel geen verhaal - waar ik er vele van ken - en beloof ze over een paar dagen iets te tonen.
Ilse en ik hebben maandag meteen een verbondje. Ze heeft op een of andere manier meegekregen dat haar ouders teleurgesteld zijn over haar ‘circus-op-reis-werk’.
‘Papa en mama kunnen niet kijken’, zegt de schat. En ik zeg dat we dat aan papa en mama gaan leren.
We hangen het werk op het schilderbord. Ik pak de camera en Ilse gaat vertellen en aanwijzen. Aanwijzen is van belang: als je niet weet waar je naar kijken moet, zie je niet.
Ilse vertelt en ik film. ‘ ...Kijk daar zijn de rails, en daar de stokken  tussen de rails en dat is de trein en daar zit de meneer met het stuur en daar zie je de giraffe...die steekt zijn nek uit het raam want die past niet in de trein...’
Filmpje van nog geen twee minuten.
Ik zet het filmpje op YouTube, hang er een QR-code aan, lijst het werkstuk in en hang e.a. pontificaal op in de gang. Ilse en ik hebben lol; wanneer gaan mama en papa kijken?
Ilse kan het niet stilhouden, dus mama pakt haar mobiel. Scant de code en dan wordt het stil... tranen zie ik...
Ik sta op het punt om naar huis te gaan. De papa van Ilse komt aanrennen...of hij nog even... hoe groot kunnen glimlachen zijn..hij stamelt, mooi, mooi, mooi..
Ilse de volgende dag: ‘Mama en papa zeggen dat ik kunst maak!!!’
Ilse is vier jaar, groep 1 leerling dus. Net ingestroomd. De toon is gezet: Ilse is kunstenaar. 
16-03-2016
Ino de Groot

inodegroot.nl

Het reizend circus
 
 
De gedichten van 7-jarige Grietje
Als cultuurwetenschapper en recensent ben ik gewend om te schrijven over kunst. Ik analyseer kunstwerken, beschrijf wat mij eraan opvalt en plaats ze in een bredere context. Ik schrijf meestal over beeldende kunst, film en animatie, dus toen ik gevraagd werd voor deze column dacht ik vooral daaraan. Maar ik wil het over dichtkunst hebben.
Er werd vroeger bij ons thuis heel veel getekend, geschilderd, gekleid en geknutseld, maar er werd ook veel gelezen en geschreven. Mijn vader is dichter, en ik zag hem regelmatig in zijn stoel nadenken en schrijven in zijn opschrijfboekje. Zodra ik alle letters kende wilde ik dat ook. Dus ik ging ook in een stoel zitten met mijn eigen opschrijfboekje.
Nu ik er zo over nadenk was ik altijd al geïnteresseerd in letters. In de kleuterklas kwam ik bij de juf staan om te kijken hoe zij mooie gekrulde letters aan het schrijven was. Wat volgde waren vellen vol met letters, die ik in patronen rangschikte. Daarna woorden. En op mijn zesde en zevende was ik regelmatig met mijn opschrijfboekje in die stoel te vinden tegenover die van papa.
Als ik de gedichten van 7-jarige Grietje teruglees zie ik heel veel. Ik zie hoe ik toen al gekke associaties maakte. Ik zie dat ik goed was in rijmen en ritme lukte ook al een beetje. En ik zie dat ik een heel talig kind was. Achteraf gezien is het niet vreemd dat ik een schrijvend beroep heb gekozen.
Grietje M. Hoogland
grietjehoogland.wordpress.com
 
Charley Toorop in Westkapelle
Misschien kent niet iedereen haar, maar toch is ze heel beroemd: de kunstenares Charley Toorop. Zij was de dochter van kunstenaar Jan Toorop. Vader Jan nam haar graag mee naar Zeeland, omdat hij het heldere licht daar zo mooi vond. Ook Piet Mondriaan, de beroemde kunstenaar van de  rode, blauwe en gele vlakken, kwam er graag. Hij schilderde o.a. de bijzondere vuurtoren van Westkapelle. In dit kleine dorpje vlak bij de zee kwam Charley het liefst. Zij leerde het Westkappelse volk goed kennen in herbergje De Valk, waar boeren bij elkaar kwamen om te drinken en te dansen. In de schuur van de herberg installeerde ze haar atelier. Charley schilderde er talloze koppen van dijkwerkers en boeren, hun vrouwen en kinderen. Ze werd heel beroemd met deze schilderijen.
Nu, 60 jaar na haar dood,  wordt Charley vereerd in Westkapelle. De Stichting verBEELDing Charley Toorop liet een kunstenaar een beeld maken, een ode aan Charley. Dat beeld staat op de dijk in Westkapelle.
Op CBS De Lichtstraal en BS De Lichtboei te Westkapelle kregen kinderen van mij een les over Charley Toorop met een speciale gast er bij. Mevrouw Ans Dingemanse weet heel veel over Charley Toorop. Ze vertelde dat meerdere van haar familieleden op de schilderijen van Charley staan. Haar grootmoeder staat achter de tap op een van de beroemdste schilderijen van Charley, nl het schilderij ‘Aan de toog’. Ans vertelde ook dat haar grootvader de eigenaar was van herberg De Valk, waar Charley graag kwam en haar modellen uitzocht. Ja, Charley was kind aan huis bij de familie van Ans. Ze is zelf ook eens geportretteerd door Charley, toen ze nog een heel klein meisje was.
Door de verhalen van Ans kwam Charley Toorop meer dan ooit tot leven op school. De schoolkinderen van Westkapelle kunnen trots zijn op hun dorp, dat zo bemind werd door een beroemde kunstenaar. Misschien staan er ook wel groot- en overgrootouders van de leerlingen op de schilderijen van Charley Toorop, stel je voor!!!
Als eerbetoon aan Charley Toorop maakten de kinderen een dubbel zelfportret. Allemaal Westkappelaars bij elkaar, kinderen van het volk waar Charley zo door werd geïnspireerd.
10-10-2015
Bo de Jong
bodejong.nl
 
Meesterwerk!
‘Ik kan het niet, ik doe het niet, ik wil het niet en…ik hoef helemaal niet creatief te zijn van mijn moeder! Daar krijg je alleen maar vieze handen van’, zegt ze… 
Lotte staat meer dan ze zit, met vuurspugende ogen  boven haar  witte vel papier. Iedereen is aan het werk.
Ik vroeg Lotte alleen maar wat ze nodig had om te kunnen  beginnen. Er ligt een opdracht. Het is bijna vakantie en stel je voor dat je in een hotelkamer voor het raam staat…. Wat zie je? Dat kan de echte wereld zijn, maar ook jouw fantasie…Ik moet alleen ergens aan kunnen zien dat het uit het vakantie-raam is.
Ik schud mijn hoofd over die vieze handen. Ik weet het. Er zijn ouders die kinderen plastic handschoenen meegeven als we gaan schilderen en aan klei likken (is een keramistentruc) is verboden. Zou Lotte hierop doelen?
‘Ik kan het niet’, roept Lotte. Ik snap dit niet. Ik vraag haar: ‘Wat kan je niet?’. ‘Mag het ook gewoon?’  antwoordt ze. ‘ Mag het ook gewoon?’ Mijn blik vraagt genoeg. ‘Ja gewoon lekker schilderen, gewoon lekker kliederen en als het klaar is kijken wat het is geworden….  Wat het is geworden? Vraag ik lachend.  ‘Jouw hoofd bijvoorbeeld’ . ‘Natuurlijk lieverd, doe maar! 
Lotte pakt haar kwast. Het begint met genieten, verwonderen en ervaren. Ogenschijnlijk zo doelloos als spelen. Het leidt tot begrijpen. ‘Lotte, ik hoop dat je mijn gezicht in de vakantie niet zal zien…’  Lotte kijkt op noch om…ze is aan het werk.
Utrecht, 15-07-2015
Van Ino de Groot

inodegroot.nl